Menderes ve Aysel, uzun ve zorlu bir günün ardından evin sessizliğinde buluştular. Paylaştıkları bir çay, yorgunluklarını atmaya yetmemişti; bakışları, kelimelerin anlatamadığı bir yakınlık aradı. Aysel, Menderes’in omzuna başını yasladı, bu temas yavaşça derinleşen bir arzuya dönüştü. Yatak odasına geçişleri sessiz bir anlaşmayla oldu. Hazırlık, özenli ve sabırlıydı; her dokunuş, yılların verdiği güven ve karşılıklı saygıyı taşıyordu. Birleşme anı, yavaş ve derinden hissederek başladı. Bu, sadece bedenlerin değil, hayatın yükünü birlikte taşımanın verdiği dayanışmanın da bir ifadesiydi.
Yorumlar (1)
Harikasın ben bayıldım
Yorum Yaz