Abdi ve Ece, uzun süren bir iş seyahatinin ardından nihayet buluşmanın huzurunu yaşıyorlardı. Akşam yemeğini hazırlarken yakınlaştılar, mutfak tezgahının üzerinde eller buluştu. Ece, Abdi’nin boynuna sarıldı, uzaklığın verdiği özlem dokunuşlarında hissediliyordu. Yatak odasına geçişleri yavaş ve istekliydi, aylardır özledikleri yakınlığa doğru atılan adımlardı. Hazırlık, özenli ve uzun süren dokunuşlarla ilerledi; her an, ayrı geçen zamanın telafisi gibiydi. Birleşme anı geldiğinde, bu sadece fiziksel bir kavuşma değil, duygusal bir tamamlanmaydı.
Yorumlar (1)
ya lanet bune amk
Yorum Yaz